Trots op mijn eigen familienaam

Ik ben ondertussen meer dan vijf jaar getrouwd, en hoop met mijn man samen oud te worden.  Ik gebruik ook na ons huwelijk gewoon mijn eigen familienaam, niet die van hem (al zou die wel mooi allitereren met mijn voornaam).  Uiteraard, zou ik daar bijna aan toevoegen.  Ik heb nooit iets anders overwogen.   Toch is het niet altijd en overal evident.

Onlangs merkte ik het nog eens op Facebook.  Een post die op mijn tijdslijn verschijnt van iemand wiens naam ik niet direct herken.  Het blijkt te gaan om een Duitse ex-collega die onlangs trouwde en haar naam veranderde in die van haar kersverse echtgenoot.  En het is niet de eerste keer dat het me opvalt.  Bij Duitse vriendinnen, bij Nederlandse, bij Amerikaanse, .. Erg vreemd vind ik dat zelf.  Dat je je eigen naam, die je al je hele leven draagt, zomaar verandert in die van je partner.  Het lijkt in mijn ogen iets voor culturen waar het nog niet zo best gesteld is met de rechten van de vrouw, maar toch zie ik het gebeuren bij zelfstandige, intelligente, jonge, geëmancipeerde vrouwen.

Ik weet niet of ze er bewust voor kiezen, omdat ze nu samen met hun man als gezin, als éénheid, door het leven willen gaan en vinden dat ze dat dan onder zijn naam moeten doen, of dat ze het gewoon uit traditie doen en er verder niet veel bij nadenken.

Voor mij lijkt het bijna een verloochening van je eigen identiteit.  Alsof ze door hun huwelijk zelf als individu ophouden te bestaan.  Ze worden gemakkelijker te linken aan hun man en later aan hun eventuele kinderen, maar veel minder gemakkelijk aan hun eigen familie, aan ouders, broers, zussen…  En hoe lastig wordt het om oude vrienden/ collega’s/ klasgenoten terug te vinden als ze ondertussen van naam zijn veranderd?

Uiteraard is mijn mening hierover gekleurd door de maatschappij waarin ik ben opgegroeid (mijn moeder gebruikte vroeger ook gewoon haar eigen naam) en door mijn eigen opvattingen en waarden.  De vrouwen in kwestie zien er misschien wel totaal geen probleem in en zouden wellicht schrikken van mijn interpretatie.

Dat kinderen de naam van hun vader dragen is iets dat in mijn ogen dan weer wel veel evidenter lijkt.  Al ben ik blij dat ook dat niet meer vanzelfsprekend is en dat er in België ondertussen kan gekozen worden: familienaam van de vader, familienaam van de moeder of beide familienamen (in een volgorde naar keuze).  Al vermoed ik dat de meeste koppels toch gewoon zullen blijven kiezen voor de naam van de vader van het kind, zoals het hier traditie is.  Zelf heb ik altijd wel sympathie gehad voor het Spaanse systeem, waarbij steeds dubbele familienamen worden gebruikt, eerst die van de vader, dan die van de moeder.  Of het Portugese model, met eerst de familienaam van de moeder en dan die van de vader.  Al houden die keuzemogelijkheden natuurlijk ook wel in dat je als geëmancipeerd koppel met een kinderwens niet alleen meer moet nadenken en overeenkomen over de keuze van de voornaam van je kind, maar ook nog eens over de familienaam.  Extra keuzestress dus voor jonge ouders.

Waarom ik het niet altijd zo erg vind als een afspraak wordt geannuleerd

Als zelfstandige houd ik er uiteraard van dat gemaakte afspraken zoveel mogelijk worden nageleefd. Uiteraard zijn er omstandigheden waarin dat niet kan, maar me voorbereiden op een afspraak en dan zitten wachten op iemand die niet komt opdagen kan vervelend zijn.
Maar sommige van mijn klanten hebben wel een héle goede reden om op het laatste moment nog te annuleren.

lees meer…

As we speak #2

Na de blogchallenge van vorige maand is het hier weer stiller geworden.  Er staan nog een paar uitzonderlijk drukke weken voor de deur, dus erg veel tijd om te bloggen zal er niet direct zijn.  Maar ik maak graag even tijd voor een ‘As we speak’ zodat jullie weer een beetje kunnen volgen.

Realistisch: vorig jaar maakte ik van een stukje gazon moestuin.  Dit jaar maakte ik van dat stukje moestuin opnieuw gazon.  Hoe enthousiast ik ook mag zijn over het idee van zelf groenten kweken en hoe fijn ik het ook mag vinden om plantjes te zien groeien, ik had er geen zin in.  Er blijft nog een mini-moestuintje over, maar meer dan kruiden en een paar gemakkelijke groenten gaan er hier dit jaar niet worden gekweekt.

Gezien: wij keken naar Trapped, een misdaadserie over een ingesneeuwd Ijslands havenstadje, die op Canvas werd uitgezonden.  Nadat de Deense en Zweedse series mijn hart al veroverden blijken ze er ook in Ijsland talent voor te hebben.

Gelezen: ik heb wat fictieboeken betreft last van een stevige leesdip.  Ik begon in drie verschillende boeken en strandde telkens al snel.  Niet omdat ik ze niet goed vond, maar het lukt even niet.

Druk doordat ik een tijdelijke voltijdse job buitenshuis aannam en dit nu combineer met mijn bijberoep thuis.  Er blijft weinig vrije tijd over, maar het is maar voor enkele weken, dus dat zal wel meevallen.  En het zorgt ervoor dat ik mijn tijd weer wat efficiënter gebruik.

Slechte timing: ik bedacht me onlangs nog dat ik al lang niet meer ziek was geweest, zelfs geen verkoudheid.  En toen kwam mijn eerste werkdag op de nieuwe job eraan, en liet mijn lichaam het afweten. Ik vervang iemand die afwezig is wegens ziekte en moest zelf op dag één al afzeggen wegens ziekte.  Niets ergs, niets dat twee dagen rust niet konden oplossen, maar wel frustrerend.

Mijn eerste stappen in de aromatherapie

Wat is aromatherapie?
Volgens wikipedia is aromatherapie “… een vorm van kruidengeneeskunde, gebaseerd op het gebruik van etherische olie van kruiden, bloemen en andere plantendelen…”.

Ik had er uiteraard al over gehoord, en wel eens over gelezen, maar wist er tot voor kort niet zo veel over. Om daar verandering in te brengen volgde ik een tweedaagse introductiecursus…
lees meer…

Mijn pacsafe-heuptas

Ik ga graag op reis en ik maak mij niet al te snel veel zorgen.  Maar er zijn dingen die een mens liever niet wil meemaken en zeker niet ver van huis.

Ziek worden is er zo eentje.  Vroeger was ik daar nonchalanter in maar tegenwoordig vertrek ik niet meer naar het buitenland zonder een goede reisverzekering.

Iets anders waar ik voortdurend voor op mijn hoede ben is bestolen worden.  Aangifte doen bij de politie, naar de ambassade voor een nieuw paspoort: ik maak het liever niet mee.

Voor als het toch zou gebeuren zit er altijd een kopie van mijn belangrijkste reisdocumenten ergens in mijn bagage en nog eentje ingescand in mijn e-mailbox.  Maar voorkomen is beter dan genezen, en dus ben ik op één en ander voorbereid. Het zal niet zo snel gebeuren dat een doordeweekse pickpocket in een drukke stad met mijn geld gaat lopen.  Gaan zwemmen is wat dat betreft mijn zwakke plek.  En als ik ooit word bedreigd geef ik zonder enig protest al mijn bezittingen af.  Maar ongezien dingen uit mijn zakken laten stelen, dat hoop ik toch wel te kunnen vermijden.

Toen ik veel alleen reisde zorgde ik ervoor mijn bezittingen te spreiden: een portefeuille met wat zakgeld en één betaalkaart in een schoudertas, een andere bankkaart, de grote bankbiljetten en mijn paspoort in een money belt onder mijn kleren. En dan zat er ergens in mijn rugzak nog een geheim, ingenaaid zakje met genoeg geld om een noodgeval te overbruggen.

Die money belt heb ik al een tijdje niet meer gebruikt, dat wordt als het warm is al snel zo’n zweterig gedoe.  De afgelopen jaren koos ik steeds voor een schoudertas die ik gekruist over mijn lichaam droeg en die ik op drukke plaatsen nog eens extra vast hield.

Maar er is een nadeel aan een schoudertas: ik krijg snel last van mijn nek en schouders als er een gewicht rust op één van mijn schouders (zelfs al is het maar een lichte schoudertas). En dus besloot ik vorig jaar een heuptas te kopen.  Ik wou geen gewone heuptas met de sluiting achteraan omdat mij dat wel heel gemakkelijk lijkt voor pickpockets.  En zo kwam ik uit bij de pacsafe heuptas.  Pacsafe is een merk dat zich specialiseert in anti-diefstal-tassen, en voor de plekken waar ik het afgelopen jaar op vakantie ben geweest waren de beveiligingen misschien wel wat overdreven, maar eigenlijk vind ik al die anti-diefstal-snufjes ook gewoon wel leuk.

heuptas

Mijn heuptas is voorzien van:

  • een roestvrijstalen kabel verwerkt in de heupband zodat deze extra stevig is en niet kan worden doorgesneden
  • een sluiting die vooraan zit, grotendeels verborgen en met een extra slot erop (een soort van kinderslot)
  • ritssluitingen die extra kunnen worden vastgemaakt aan een haakje en vervolgens ook nog min of meer verborgen zitten
  • een roestvrijstalen ‘bag slashers’ beveiliging in visnetmotief verwerkt in de stof zodat deze niet kan worden doorgesneden
  • een materiaal dat bepaalde frequenties blokkeert zodat geen persoonlijke gegevens kunnen worden gestolen van chips in paspoort en credit card

Niet allemaal echt nodig, maar ik ben nu toch wel gerust als ik in een drukke stad rondloop.

PS Zo’n heuptas niet het meest elegante accessoire ooit, maar bon, een mens kan niet alles hebben.

De keer toen ik als vegetariër toch bijna stikte in een stuk vis

Enkele jaren geleden kregen mijn man en ik een bon cadeau, Bongo of een andere belevenisbon.  Het ruime aanbod overlopend viel ons oog op een gezellig Braziliaans restaurantje in Luik.  Dat paste namelijk perfect in ons plan om Luik eens te gaan verkennen tijdens een weekendje weg.

Eén klein probleem: het Luikse restaurant bood de bezitters van onze bon alleen maar de keuze tussen vlees- en visgerechten.  Ik at al jaren vegetarisch. Ik had eigenlijk best kunnen navragen of ze ook iets vegetarisch konden voorzien, maar daar had ik geen zin in. Voor één keer besloot ik eens niet moeilijk te doen en zoals ‘normale mensen’ vis te eten.

Zo belandde ik tijdens een weekendje Luik voor een – het moet gezegd- erg lekker Braziliaans visgerecht.  Ik moet er nog even bij vermelden dat ik de dagen voor ons vertrek naar Luik zwaar verkouden was geweest – een beetje ziek zelfs- en nog altijd last had van zware en moeilijk te onderdrukken hoestbuien.

Ik nam een hap of twee en voelde toen mijn keel samentrekken.  Ik begon als een bezetene te hoesten. De kleur van mijn gezicht ging via rood naar donkerrood en de tranen sprongen uit mijn ogen.  Ik zag ook een hoop gezichten in het kleine restaurantje mijn richting uit draaien en besloot te vluchten naar de vrouwentoiletten.  Waar mijn man en een restaurantbediende bezorgd kwamen informeren of het met me ging.

Ik zag al helemaal voor me hoe mijn man tegen onze familie zou moeten gaan uitleggen dat ik aan mijn einde was gekomen door te stikken in een stukje vis.  Terwijl ik al jaren fanatiek weiger vlees of vis te eten en diezelfde familie al die jaren zo lief is daar rekening mee te houden als ze voor me koken of een restaurants uitkiezen om samen te gaan eten.  Het zou een beetje gênant geweest zijn. Gelukkig kwam het zover niet.  Ik besefte al snel dat mijn keel en luchtwegen weliswaar geweldig geïrriteerd waren, maar dat ik dit wel zou overleven.  Ik zag er dan maar een teken in dat ik toch maar beter consequent vegetarisch eet, zelfs al moet ik dan al eens ‘moeilijk doen’ :-).

Het is die avond trouwens nog helemaal goedgekomen.  Na een klein hapje van mijn eigen bord voelde ik de irritatie opnieuw opkomen.  Dus wisselde ik van bord met mijn echtgenoot (ook vis, maar met een zachtere saus). En zo werd het verder toch nog een gezellige avond.    Het is een mooie stad trouwens, Luik, zeker een bezoekje waard!