De uitdagingen tijdens de vasten: stand van zaken

Ik zat een beetje in een overenthousiaste periode begin maart, denk ik.  Voor ik het wist besliste ik mezelf tijdens de vasten op drie vlakken uit te dagen.

De vasten begon op 1 maart en duurt tot 16 april.  Vandaag zijn we 29 dagen ver en al over de helft.  Tijd dus voor een tussenstand.

40 dagen bloggen

Ik ging er bij het begin vanuit dat ik dit niet zou halen, maar op zijn minst mijn best zou doen zo vaak mogelijk te bloggen. Vandaag meegeteld blogde ik 20 keer op greetontheway en ook twee keer op ripozo.be.  Samen dus 22 blogberichten op 29 dagen.  Dat is meer dan verwacht.  De eerste week ging erg vlot. Gezien de lange blogpauze die hieraan voorafging zat ik wel erg ‘fris’ en ging het bijna vanzelf.  Nadien begon het bloggen wat meer moeite te kosten en stelde ik de doelstelling ook wat bij.  Van 40 dagen bloggen naar ‘om de twee dagen bloggen tot met Pasen’ en vooral ‘nadien niet opnieuw helemaal stilvallen’.  Benieuwd of dat me gaat lukken.

46 dagen suikervrij

Mijn suikerconsumptie lag bij het begin van de uitdaging niet zo hoog.  Ik ben hier al een tijdje bewust mee bezig.  Maar ik bleef wel af en toe snakken naar zoetigheden en daar wou ik vanaf.  Dus zou ik een tijdje strenger zijn.  Ik nam me voor alle geraffineerde suikers, kokosbloesemsuiker, agavesiroop, appeldiksap, honing en kunstmatige suikervervangers te schrappen.

Ik zondigde tot nu toe een paar keer.   De grootste ‘zondes’ waren twee keer een dessert op restaurant. De eerste keer was dat in een restaurantje waar ze geen geraffineerde suikers gebruiken in hun desserts en het stuk cake dat ik at zeker wel was gezoet, al heb ik niet gevraagd waarmee.  De tweede keer was in een all-you-can-eat restaurant waar ik me beperkte tot één portie dessert, waarvan de helft uit fruit bestond.  Al een serieuze verbetering ten opzichte van wat ik vroeger zou hebben gegeten. Verder waren er nog kleine uitschuivers, zoals die keer toen de vegetarische burger die ik wou klaarmaken suiker bleek te bevatten.  Geen tijd meer om een alternatief te zoeken en dus at ik hem toch op, zonder ketchup weliswaar :-). En de keer toen mijn man een Indische curry maakte en daarvoor soyayoghurt gebruikte uit de supermarkt, met suiker.   En ik at nog eens een gezoete portie rode kool uit de diepvries (indertijd gezoet met appeldiksap) en waarschijnlijk zal ik hier of daar (vooral buitenshuis) per ongeluk ook nog wel eens iets met suiker hebben gegeten.

Al bij al gaat het goed. Ik vind het niet zo erg dat ik al eens zondigde.  Als tussendoortje eet ik veel fruit en regelmatig een portie noten.  Ik vreesde dat ik zou gaan compenseren door tussen de maaltijden door meer koolhydraten te gaan eten, maar dat valt mee.

Afgelopen weekend kwam er een extra uitdaging bij.  Ik vind het namelijk erg moeilijk om suikervrij te eten als er snoep in huis is.  Om die reden is onze snoepkast al een tijdje leeg.  Tot er vorige zaterdag een vriendelijk meisje aanbelde met de vraag om wafels te kopen voor een goed doel.  Ik kreeg het niet over mijn hart om daar nee op te zeggen dus staat er nu al een paar dagen een doos vanillewafels naar me te roepen in de kast.  Ik merk dat dat de uitdaging moeilijker maakt, maar voorlopig houd ik goed stand.

Het doet me goed, minder suiker eten.  En ik vind ‘geen suiker’ misschien wel gemakkelijker dan ‘niet te veel suiker’ omdat het duidelijker is.  Ik merk bovendien, toch wel tot mijn verbazing, dat ik ook geen zin meer heb in hartige snacks.  Ik at al sinds het begin van de vasten bijvoorbeeld geen frieten meer.  Zo at ik een keertje iets gezond terwijl mijn man voor mijn neus frieten zat te eten.  Dat gebeurt niet zo snel.

19 dagen sporten

Over de resultaten van de twee eerste uitdagingen ben ik best tevreden.  Uitdaging nummer drie is een ander paar mouwen.  Terug gaan sporten: het lukt voorlopig niet zo goed.  Ik ging een paar keer lopen, op een rustig tempo en niet te lang om er in te komen, maar kwam niet in mijn ritme.  Ik zat een paar keer op de hometrainer.  Ondertussen is het perfect weer om buiten te fietsen, maar ik heb er geen zin in.  Ik vond mijn beurtenkaart voor het lokale zwembad terug maar kwam ik er nog altijd niet toe om eens te gaan zwemmen.  En daarenboven heb ik ook nog een paar van mijn wekelijkse yogalessen overgeslagen.  Ik kom op 7 keer sporten op 29 dagen.  Dat had meer moeten zijn.

Meer sporten wordt dus nu mijn hoofdprioriteit.  Als ik mijn doelstelling nog wil bereiken zal er nog 12 keer moeten gesport worden op 19 dagen.  Op zich is dat doenbaar, maar of dat in de praktijk ook gaat lukken..

Fotomodel tegen wil en dank

Ik werkte ooit een paar jaar als receptieverantwoordelijke in een hotel.  Eén van de dingen waar ik toen aan meewerkte was de ontwikkeling van de nieuwe website van het hotel.  We konden nog wat mooie foto’s gebruiken en dus maakte mijn baas een afspraak met een bevriend professioneel fotograaf.  Ik mocht J, de fotograaf, ontvangen en die dag zorgen voor assistentie: uitleggen waarvan we nog foto’s nodig hadden, zorgen dat er genoeg lichtbronnen waren, al eens een paar stoelen of een plant verzetten,..

Zo gezegd, zo gedaan.  Ik was ’s morgens op post en reserveerde hiervoor de hele dag in mijn agenda.  Waar ik geen rekening mee had gehouden – jullie voelen mij komen – was dat J geen fan was van foto’s zonder mensen erop.  Een lege hotelkamer, een lege sauna: ik vond dat perfect kunnen – hij niet zo.  En dus werd ik fotomodel.

En dat terwijl ik er eigenlijk een hekel heb aan poseren en al verstijf als er nog maar iemand een fototoestel bovenhaalt.  Het was dus een beetje buiten mijn comfort zone.

Bij de eerste kamerfoto had ik al direct prijs en lag ik even later in een badjas, met een handdoek rond mijn hoofd, een boek te lezen in bed.  Daar kwam nog een discussie bij over hoe de badjas over mijn benen moest vallen – ik had hem namelijk zo bedekkend mogelijk over mijn benen gelegd, terwijl mijnheer de fotograaf vond dat er wel wat meer van mijn been zichtbaar mocht zijn.. de sfeer zat direct goed :-).

12000565

Er volgden nog een foto met twee collega’s in de fitness, eentje waarop ik achter een laptop zat (voor de pagina over de wifi), eentje met een collega (allebei in de grootste maat badhanddoek gewikkeld) in de sauna, eentje van mij alleen in diezelfde handdoek in het stoombad en nog eentje waarop ik met een glas champagne in mijn hand verondersteld werd verliefd in de ogen van één van mijn collega’s te kijken.  Enfin, het werd een geweldig boeiende dag.

Het hotel is ondertussen gesloten en ik hoop dat die foto’s niet te vaak meer worden gevonden, al zorgde de fitnessfoto (wij hadden geen van de drie aangepaste fitnesskledij bij en die foto is echt niet om aan te zien) toch nog voor een geweldige lachbui bij de laatste afspraak met mijn ex-collega’s, dus ja, een leuke herinnering is het wel :-).

Triest

Er zijn heel wat redenen waarom mensen er voor kiezen om minder of zelfs helemaal geen vlees te gaan eten.  De campagne Dagen Zonder Vlees loopt nog en focust op de impact op het milieu.  Ook gezondheid is voor veel mensen een argument om minder vlees te eten.  Anderen vinden vlees dan weer gewoon niet lekker.

Voor mij was er jaren geleden één reden waarom ik ben gestopt met vlees eten. Vorige donderdag werd ik daar keihard aan herinnerd.  Dierenwelzijn.

Ik heb in de loop der jaren als vegetariër één en ander in de goede zin zien veranderen.   Het aanbod aan vegetarische gerechten is zowel in supermarkten als in restaurants toegenomen, er zijn steeds meer goede koks die creatief aan de slag gaan met groenten.  De mentaliteit van mensen verandert, waardoor ik als vegetariër veel meer positieve reacties krijg dan bijvoorbeeld 20 jaar geleden.

Er is ook meer bewustzijn rond dierenwelzijn, de wetgeving is strenger geworden, er is nu zelfs een minister van dierenwelzijn, en de sector doet zijn best zijn imago op te poetsen.

Ik geloof nog steeds dat een industrie waar op grote schaal dieren worden gekweekt en geslacht, tegen een zo laag mogelijke prijs, waarbij dieren louter als een product worden beschouwd, moeilijk kan samengaan met veel dierenwelzijn, maar ik ging er wel van uit dat er in Belgische boerderijen en slachthuizen bepaalde regels werden gerespecteerd .

Toen ik donderdag de beelden zag die Animal Rights undercover filmde in één van de grootste slachthuizen van België wist ik op voorhand dat het geen aangename beelden zouden zijn. Maar dat ze zo afschuwelijk zouden zijn als ze waren, dat had ik niet verwacht. Ik sloot halverwege mijn ogen en moest kort nadien ook het geluid uitzetten.

Ik besef dat de gemiddelde vleeseter, de gemiddelde boer en de gemiddelde beenhouwer dit ook niet wil.  Ik wil niemand met de vinger wijzen, niemand zeggen wat ze moeten doen en al helemaal niemand het gevoel geven dat ik iets van ze wil afpakken.

Wat ik wel wil is dat het stopt. Dat er niet altijd opnieuw undercoveroperaties van dierenrechtenactivisten nodig zijn om ons eraan te herinneren dat er in onze slachthuizen nog steeds op deze manier met miljoenen varkens, koeien, kippen, schapen,.. wordt omgegaan.

Zelf geloof ik dat in minder vlees eten op zijn minst een deel van de oplossing ligt. Ik besef dat dat voor veel mensen niet eenvoudig is. Wie inspiratie zoekt over plantaardig eten kan terecht op heel wat plekken, zoals de website van EVA vzw of dagen zonder vlees en blogs zoals die van Fieke, Silke en Tinne (er zijn er nog veel meer, Tinne maakte recent een uitgebreid lijstje met haar favorieten).

En ook op restaurant hoeft vlees of vis niet de hoofdrol te krijgen op jullie bord.  Er zijn genoeg goede koks die heerlijke gerechten creëren met plantaardige producten.  De Morgen maakte onlangs nog een overzichtje van restaurants waar lekker vegetarisch kan worden gegeten, net als Weekend Knack, en er zijn natuurlijk nog veel meer mogelijkheden.

En de winnaar is..

Vorige week organiseerde ik samen met Gerhilde een give-away. Gerhilde gaf een massage van mij weg en ik mocht van haar 5 zelfgemaakte kaartjes met transferfolie weggeven.

Ik liet het kiezen van een winnaar over aan de random name picker van miniwebtool:

randomname1

en hij koos als winnaar..

randomname2

Proficiat, JasMien!  Stuur even een berichtje naar greetontheway@gmail.com, dan breng ik je in contact met Gerhilde zodat jullie verder kunnen afspreken.  Wie zelf wel eens aan de slag wil met transferfolie kan nog wat extra inspiratie opdoen bij Gerhilde, ze experimenteerde er deze week nog verder mee.

Ook Gerhilde maakte vandaag de winnaar bekend van de gratis massage, mijn massagetafel staat alvast klaar!

 

Een slechte gewoonte

Ik heb een slechte gewoonte: terwijl ik samen met mijn man met de hond wandel commentaar leveren op de huizen en tuinen die we voorbijlopen.

Een slechte gewoonte omdat

  • die commentaar niet altijd positief is.
  • het een beetje een kwestie is van de pot die de ketel verwijt dat hij zwart ziet.  Wij hebben namelijk ook niet het mooiste huis uit de buurt en al zeker niet de best verzorgde tuin.
  • je nooit weet of er niet iemand ergens verscholen in de tuin staat/zit en mijn commentaar zou kunnen horen..

Het is echt onschuldig, maar gezien argument nummer drie wel eens tot slechte burenrelaties zou kunnen leiden moet ik het misschien toch maar eens afleren.

Kat en hond

Katten houden niet van honden en daar hebben ze ongetwijfeld zo hun redenen voor. Maar  dat ze ook niet van onze hond houden vind ik altijd een beetje jammer. Als ik alleen buiten kom vind ik het altijd geweldig als ik een poesje tegenkom dat nieuwsgierig naar me kijkt, voorzichtig dichterbij komt, zich al eens laat aaien en daar in het beste geval nog wat bij begint te spinnen.  Als ik samen met Sam (onze hond) buiten rondwandel gebeurt dat nooit.  Dan zie ik alleen maar katten zich snel uit de voeten maken, wegkruipen of hun rug krommen.  En dat is jammer.  Of onze hond dat ook jammer vindt weet ik niet, maar ik denk soms van wel.   Hij wil namelijk graag met iedereen vriendjes zijn, met andere honden of poezen spelen, maar dat willen zij dus niet.  Hij zou nochtans geen vlieg kwaad doen.

kat en hond

Ooit hoopte ik dat Sam en Milo (onze kat toen we Sam in huis haalden – hij is er ondertussen helaas al een paar jaar niet meer) vriendjes zouden worden.  De hond had dat wel gewild, vermoed ik.  Al moet ik opletten met in zijn plaats denken.  Milo zag dat niet zitten.  Ik was trots op hem dat hij zijn mannetje stond tegen een nieuw huisdier dat veel groter was dan hij, maar verder dan de hond tolereren in huis is zijn liefde voor Sam niet geëvolueerd.. helaas.  En ik had nochtans graag een foto zoals die hierboven van hen samen gemaakt.  Of ze samen zien spelen zoals de huisdieren in dit filmpje.

 

Maak werk van je zaak: voor werkzoekenden die zelfstandige willen worden

Zoals ik hier al eens eerder schreef verloor ik vorig jaar mijn werk.  Ik werkte deeltijds en combineerde die job met een zelfstandige activiteit in bijberoep.

Na mijn ontslag schreef ik me als werkzoekende in bij VDAB.  Ik kreeg kort nadien per mail meer uitleg over mijn rechten en plichten als werkzoekende.  Ik zat met heel wat vragen over de toekomst: een nieuwe (deeltijdse) job zoeken, mijn zaak verder proberen uitbouwen…?  Bij het doornemen van het document dat me werd toegestuurd kwam ik een begeleidingstraject tegen dat ik niet kende: maak werk van je zaak. Het is een samenwerking tussen VDAB en Syntra waarbij werkzoekenden die willen starten met een eigen zaak worden begeleid, een budget krijgen om te kiezen uit enkele cursussen en de tijd krijgen om aan het uitbouwen van hun zaak te werken. Een belangrijke voorwaarde is dat ze de intentie hebben om binnen het jaar te starten als zelfstandige in hoofdberoep.

Je kan je budget gebruiken voor een cursus bedrijfsbeheer, maar ook voor andere bedrijfsgerichte opleidingen, zoals online marketing, cursussen rond communicatie of boekhouding of je kan kiezen voor individuele begeleiding, bijvoorbeeld bij het opstellen van je business plan.

Naast het traject ‘maak werk van je zaak’ is er ook nog starterslabo, een intensievere begeleiding waarbij in groep wordt gewerkt rond het starten en uitbouwen van je zaak.  Deze begeleiding duurt 18 maanden.

Starten als zelfstandige was voor mij niet meer van toepassing (ik was al bezig in bijberoep) maar het aanbod bleek ook geldig voor iemand in mijn situatie.  En dus is werk maken van mijn zaak wat ik sinds oktober aan het doen ben.  Dat gaat met kleine stappen vooruit.  Ik ben nog niet waar ik wil geraken maar ik zie mijn omzet wel groeien en voel me ook steeds zekerder van mijn stuk.  Ik ben ontzettend blij met de kans die ik op deze manier gekregen heb om mijn zaak de tijd te geven om te groeien.  Al besef ik dat er nog steeds werk aan de winkel is.