Vive le Tour de France

De Ronde van Frankrijk is aan zijn tweede week bezig. En ik kijk, zo vaak ik kan, niet fanatiek elke minuut die wordt uitgezonden maar toch wel met de nodige regelmaat. Ik houd van de Tour. Van de emoties in de koers: van de vreugde, het verdriet, van de renner die zich onoverwinnelijk waant, van de favoriet die nog amper vooruit komt, van demarrages en inzinkingen, van de individuele strijd en van het ploegenspel.

Het grootste deel van het jaar kijk ik weinig naar wielrennen, maak ik er geen tijd voor. Maar bij de Ronde van Frankrijk ligt dat anders.

Mijn liefde voor de Tour de France begon op 8 juli 1988. Een individuele tijdrit tussen Liévin en Wasquehal, net over de Frans-Belgische grens. Broerlief was wielerliefhebber en vond dit een uitgelezen kans om zijn favoriete wielrenners van dichtbij te bekijken. Ik was 13 jaar oud en had weinig interesse in wielrennen, maar had niet echt een andere keuze dan mee te gaan op familie-uitstap naar Noord-Frankrijk. En toen gebeurde er iets. Langs het parcours, op een lichte helling, stond ik, te kijken naar een paar bekende namen en vele onbekenden die één voor één voorbij kwamen. En ik was onder de indruk. Van de kracht, de snelheid, de souplesse die de renners uitstraalden. Ik heb die zomer nog amper een minuut wielerverslaggeving gemist, keek de jaren nadien naar rechtstreekse ritverslagen, interviews, samenvattingen, kende zowat alle uitslagen van buiten. Het werd in latere jaren allemaal wat minder, er zijn ondertussen zelfs jaren gepasseerd waarop ik amper iets gemerkt heb van het hele circus. Maar toch, ik blijf veel respect hebben voor de renner die in alle omstandigheden doorgaat, die zwaar ten val komt en direct weer op zijn fiets kruipt en pas ’s avonds vaststelt dat er één en ander is gebroken, voor de pure strijd die gestreden wordt op de flank van een berg, van hoe dicht overwinning en verlies bij mekaar kunnen liggen.

En dus maak ik de laatste jaren weer wat meer tijd voor een oude liefde. Ik zit hier weer geregeld, voor de televisie, terwijl de zomer buiten op me wacht, luisterend naar wielerverslaggevers en de heroïek van alweer een Tour in me opnemend. Vive le tour de France.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s