Waarom ik zo opnieuw zou kiezen voor een huisdier uit een dierenasiel

Sam collage

Dit is Sam. Op 3 oktober wordt hij 10 jaar oud. Hijzelf beseft dat uiteraard niet, maar toch heb ik zijn verjaardag in mijn agenda genoteerd. Hij woont ondertussen zo’n vijf en half jaar bij ons. Toen Sam zijn vorige baasjes gingen scheiden werd de zorg voor hem moeilijk. Zijn baas werd depressief en had geen interesse meer in hem. De buren trokken aan de alarmbel: Sam werd verwaarloosd. Zo kwam hij in een dierenasiel terecht.

Op datzelfde moment overwogen wij een hond in huis te nemen. We hadden nog wat voorbereidend werk te doen (zo moest er nog een poort komen om onze tuin af te sluiten). Traditioneel altijd een beetje op de dingen vooruitlopend, surfte ik al eens naar de website van het dierenasiel en zag daar Sam zijn foto. Ik was op slag verliefd. De echtgenoot werd erbij gehaald en we besloten eens te gaan kijken. We spraken af die dag nog niets te beslissen, we zouden gewoon eens met hem gaan wandelen, zien of het klikte. Een wandeling en kort gezinsoverleg later waren we adoptiepapieren aan het tekenen. De poort werd gezet en Sam kon verhuizen.

Ondertussen zijn we 5,5 jaar verder en hebben wij nog geen dag spijt gehad van deze beslissing. Er zijn een hoop dingen die we van hem als adoptiehond niet weten. We zagen hem niet opgroeien als pup. We kennen zijn vroegere thuis niet. We weten niet of er een reden is waarom hij zo bang is van dingen die flapperen in de wind, van wie hij het spelletje leerde waarbij hij speeltjes apporteert en dan op het laatste moment wegdraait om zijn speeltje dan niet meer te willen afgeven. Wat we wel weten is dat hij de tweede kans die hem is geboden met twee poten heeft gegrepen.

Ondertussen hebben we een hoop meegemaakt samen, zijn er herinneringen die onlosmakelijk met hem zijn verbonden. Er was bijvoorbeeld een bezoek aan Parijs, waar hij het veel te warm en druk vond en we niet echt vorderden met een hond die bij elk stukje schaduw op de grond ging liggen hijgen. Er was de gîte in Bouillon op de eerste verdieping waar hij de steile trap niet op durfde en de echtgenoot hem dan maar naar boven en beneden droeg. Ik stond ondertussen nerveus toe te kijken, hopend dat ik niet man en hond van de trap zou zien donderen.  Er waren de perikelen met het gekwetste oog, uiteindelijk leidend tot een operatie. Toen ik hem daarvoor ’s ochtends naar de dierenarts bracht, voelde ik me net een moeder die haar kind aan school afzet (leiband afgegeven, en vervolgens kordaat naar buiten lopen – en vooral niet meer achterom kijken).  En er is elke dag ’s ochtends en bij thuiskomst enthousiast door hem worden begroet.

Ik ben blij met Sam als huisdier, en ik veronderstel hij ook met ons. Zonder tussenkomst en goede zorgen van de mensen in het dierenasiel zou dit niet zijn mogelijk geweest.

Advertenties

2 gedachtes over “Waarom ik zo opnieuw zou kiezen voor een huisdier uit een dierenasiel

  1. Pingback: De 25 questions tag | greetontheway

  2. Pingback: De 25 questions tag: tweede poging | greetontheway

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s