En gij, van waar zijt gij..?

Een moeilijke vraag, vind ik dit altijd ‘van waar zijt gij?’.

Ik krijg dan nogal eens het gevoel dat er dan van me wordt verwacht dat mijn antwoord uit één woord bestaat, één plek op aarde die ik ‘thuis’ noem.  Niets op tegen dat mensen blijven plakken waar ze het goed vinden maar bij mij liep het anders.

Ik hoor mezelf dan, afhankelijk van de context, antwoorden met ‘ik ben opgegroeid in..’ of ‘ik woon in..’, ‘toen ik mijn man leerde kennen woonde ik in..’. Er verder zijn er nog de opties ‘ik ben geboren in..’, ‘ik studeerde in..’ en ‘ik woonde ook nog een tijdje in.. ‘.

Vroeger vond ik het vreemd, als mensen bleven hangen ‘onder hun kerktoren’ en niet nieuwsgierig leken naar wat er zich in de rest van de wereld nog allemaal afspeelt. Tegenwoordig begrijp ik het wel. Ik kan me wel iets voorstellen bij het comfortabele gevoel een band te hebben met een bepaalde plek, er een stukje geschiedenis te hebben meegemaakt, te wonen dichtbij de mensen die je lief zijn, die je al heel je leven kent en waarvan je weet wat je aan ze hebt.

Maar ik denk dat het voor mij niet zou werken. Ik word nostalgisch als ik het dialect hoor uit het dorp waar ik ben opgegroeid, ik luister met iets meer interesse naar de voetbaluitslagen als het gaat over de ploeg uit mijn geboortestad en het voelt nog steeds een beetje als thuiskomen als ik nog eens een bezoek breng aan de stad waar ik enkele jaren woonde. Maar toch ben ik blij dat ik dat dialect niet elke dag hoef te horen en niet in de tribune hoef te zitten van de voetbalploeg in kwestie.

Er is voor mij niet één plaats die ‘thuis’ is, en dat maakt dat ik soms het gevoel heb dat ik op veel plaatsen thuis ben, en soms vaststel dat ik eigenlijk nergens nog ‘echt’ thuis ben. En al bij al is dat voor mij prima zo.

Advertenties

2 gedachtes over “En gij, van waar zijt gij..?

  1. He-le-maal herkenbaar!
    Het ene moment begrijp ik de “mensen onder de kerktoren” totaal niet, het andere moment kan ik jaloers zijn op hun rust, want bij mij blijft er altijd wel een bepaalde onrust, een drang naar “ergens anders”.

    Like

  2. Ja, idd een dubbele vraag, als die wordt gesteld. Toch als je niet meer in je geboortestreek woont. Ik betrap mezelf daar ook regelmatig op, telkens nieuwe collega’s of medecursisten van de avondschool die vraag stellen. ‘Waar woonde gij?’ Het is als een automatisme, dat ik dan zeg “Ik woon hier al zo’n 20 jaar maar ben geen Oost-Vlaamse, ik ben afkomstig uit Brabant.” En zo voel ik me ook, een Brabantse. Dat zit er echt ingebakken. In Mechelen, net over de Brabantse grens, ging ik naar de middelbare- en hogeschool, terwijl vriendinnen dan weer in Leuven zaten. En later dus beland in Oost-Vlaanderen, met zo’n half uurtje hiervandaan het mooie Gent. En elke omgeving op zich heeft zo wel z’n charme, maar toch…in hart en nieren blijf ik die Brabantse van weleer. 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s