Politiek: waarom de beslissing van Hermes Sanctorum een gevoelige snaar raakte

Ik ben een beetje een idealist. Ik geloof graag in een betere wereld en in samen streven naar verandering/verbetering.

Ik geloof ook dat er heel wat politici zijn die vanuit idealisme in de politiek zijn gestapt, omdat ze iets willen veranderen, willen bijdragen aan een mooiere wereld.

Ik kan mij daarom behoorlijk ergeren aan uitspraken over politici als ‘het zijn allemaal dezelfde zakkenvullers’, ‘ze denken alleen maar aan zichzelf’, ‘ze zijn machtsgeil’,..

In 1991 waren er federale verkiezingen in België, ik keek naar de debatten en wou zo graag mijn stem uitbrengen, wat niet mocht, want ik was pas 17 jaar oud. Bij de volgende verkiezingen was ik blij dat ik wel mocht deelnemen. Nu, zoveel jaren later, vind ik het nog steeds een voorrecht om te mogen gaan stemmen, vind ik het belangrijk om dat te doen, maar mijn enthousiasme van die beginjaren is sterk afgenomen.  Ik vind het alsmaar moeilijker om een partij te vinden waarmee ik voldoende raakvlakken heb, waardoor ik me vertegenwoordigd voel. Het kost me moeite om niet gedesinteresseerd te geraken.

Als student ging ik een paar keer live naar een politiek debat kijken.  Nu kijk ik nog maar heel af en toe op TV.

Ik erger mij namelijk steeds meer.  Aan de manier van debatteren, aan het feit dat er in mijn ogen veel te veel geruzied wordt in plaats van naar mekaar geluisterd, aan het feit dat er van uit wordt gegaan dat er meer stemmen worden gewonnen door af te breken dan door op te bouwen.  Aan het niet eens zijn met mekaar omdat men nu eenmaal in een andere partij zit. Aan het feit dat politici hard worden aangepakt en alleen wie een olifantenhuid heeft nog geschikt lijkt voor de stiel.  Het zijn volksvertegenwoordigers, en ik wil helemaal niet vertegenwoordigd worden door iemand met een olifantenhuid die met iedereen in de clinch gaat.

Als ik dan lees dat Hermes Sanctorum uit de partij Groen stapt, dan vind ik dat jammer.  Zeker als ik lees waarom hij dat doet.  Omdat hij in de politiek stapte met idealen, om werk te maken van meer dierenwelzijn, en vind dat hij die in zijn partij op dit moment alleen maar kan verdedigen ‘met de handrem op’.   Omdat hij ‘het moeilijk heeft met een dieper liggend probleem in het huidige politieke bestel’. “Het lijkt alsof er een permanent politiek conflict is, maar in de praktijk kabbelt alles voort en verandert er niks.”‘.

“Het is binnen elke partij een moeilijk thema. Elke politieke partij zit een beetje vast in electorale logica. Zodra de verkiezingen voorbij zijn, worden constant electorale berekeningen gemaakt. Bij elke mogelijke beslissing wordt door elke partij gekeken waar stemmen gewonnen en verloren worden. Maar als je dat doet bij elke beslissing, en zeker bij gevoelige beslissingen, doe je geleidelijk aan niets meer.” zegt Sanctorum.

Ik begrijp het wel, dat een politieke partij rekening houdt met de gevolgen van zijn acties op zijn kiezerspubliek, maar ik vind het zo jammer dat ons democratische systeem ervoor zorgt dat stemmen winnen in sommige gevallen belangrijk wordt dan doen wat goed is voor de samenleving.  Ik zie geen alternatief (een verlichte dictator?  Nee, toch maar niet).  Ik blijf alleen maar hopen dat er politici zullen blijven zijn die beslissingen nemen omdat ze aanvoelen dat dat het beste is voor de samenleving, dat politici samen beslissingen nemen waarvan ze geloven dat die bijdragen aan het welzijn van iedereen, zonder gekibbel, zonder stil te staan bij de vraag wie daar het meeste stemmen mee wint.  Idealisten die het risico willen nemen te worden afgestraft bij de volgende verkiezingen omdat ze de moed hebben de standpunten te verdedigen waar ze in geloven.

En ik hoop dat Sanctorum nog van zich zal laten horen.  Hij wil als onafhankelijke in het parlement verder strijden voor meer dierenwelzijn en voor een verbod op onverdoofd slachten.  En minder dierenleed, daar ben ik alleen maar voorstander van.

Zijn jullie geïnteresseerd in politiek of zegt het jullie niets?  

 

Advertenties

6 gedachtes over “Politiek: waarom de beslissing van Hermes Sanctorum een gevoelige snaar raakte

  1. Ik was, net als jij, enthousiast toen ik de eerste keer mocht gaan stemmen. Een dikke 10 jaar later heb ik het ook steeds moeilijker om te weten op wie ik moet stemmen. Geen enkele partij sluit aan bij hoe ik in het leven sta en ik heb al twee keer in het licht van een bepaald thema op een partij gestemd, die dan na de verkiezingen telkens iets anders deden dan ze in hun campagne gezegd hadden. Hoe moet je dan nog geëngageerd en geïnteresseerd blijven?

    Like

  2. Ik ben vooral een ‘zwevende’ kiezer, kijk naar wat er werd gerealiseerd de voorbije jaren en wat er het best bij mij, in mijn persoonlijke leven past. Ik ga altijd heel bewust kiezen, weet vooràl op welke partijen ik n-o-o-i-t zal stemmen en doe zeker niet mee ‘omdat iederéén op een bepaalde partij gaat stemmen’. Ik zie het als een recht, niet als een plicht.

    Like

    1. Ja, dat heb ik ook wel, dat ik goed weet voor wie ik zeker niet wil stemmen. Soms vind ik het jammer dat we bij het stemmen niet wat meer uitleg mogen geven, of bv halve puntjes geven als er meerdere partijen zijn die me voor een deel aanspreken.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s