Liefste Moby

Liefste Moby,

Het is meer dan tien jaar geleden dat ik, samen met mijn toenmalige vriend, je uit het dierenasiel van Mechelen haalde. Je zat er samen met je broertje en twee zusjes in een hok. Jullie waren 8 weken oud en zagen er zo ontzettend schattig uit. Jullie waren alle vier een beetje bang, maar jij het meest. Je kroop weg achter een doos en begon te blazen zodra we wat dichterbij kwamen.

Toch besloten we jou en je broer te adopteren. Ik ben nog steeds zo blij dat we dat deden.

We vervoerden jullie in een grote mand achter op de fiets, we hadden namelijk geen auto. Eenmaal thuis kwamen jullie aarzelend uit jullie mand gekropen en begonnen jullie nieuwe thuis te verkennen. Het was duidelijk dat jullie niet gewend waren aan mensen en jullie gingen ons eerst wat uit de weg.

We lieten jullie rustig aan ons wennen, kwamen steeds een beetje dichterbij zitten. Uiteindelijk liet ik jullie uit mijn hand eten. Ondertussen sliepen jullie al eens in de mand met vuile was en leerden jullie onze geuren kennen.  Jullie leerden ons vertrouwen.

2005-M&M 12

Op de foto hierboven lig jij bovenaan, je broer Milo naast je.

Je werd een ander poesje. Niet meer bang, maar zelfs erg aanhankelijk. En je werd al snel de avontuurlijkste van jullie tweeën. Je sloot jezelf een keer op in de kast, tot je broer ons daarop attent maakte. Je ontdekte onze tuin en ging altijd net iets verder dan je broer. We waren doodongerust toen je een paar dagen na mekaar niet thuis kwam. Vermoedelijk zat je een tijdje opgesloten in één van de garageboxen in de buurt. Maar je kwam weer terug. Ik ben maar zelden zo blij geweest als toen ik je die dag hoorde miauwen.

Ik verhuisde samen met jullie naar een andere plek in Mechelen. Je was opnieuw erg bang maar werd het er snel gewoon. Je was alweer de eerste die de boom in de tuin uitprobeerde en zo op het dak van de buren kroop. Veel sneller dan ik had verwacht, maar gelukkig kwam je even snel weer terug.

Jij en je broer waren in die periode erg belangrijk voor me, ik zou jullie voor geen geld ter wereld hebben willen missen. Toen ik mijn huidige man leerde kennen werd het even lastig. Hij bleek namelijk allergisch voor jullie, kreeg geen lucht meer als hij bij ons op bezoek kwam. Gelukkig kon zijn allergie met medicatie onder controle worden gehouden.

Je haatte dierenartsen, we gingen alleen voor de nodige vaccinaties. Gelukkig was je, in tegenstelling tot je broer, nooit ziek.  Je in je reismand krijgen was telkens een hele strijd.

We verhuisden opnieuw. Je miauwde de hele rit van Mechelen naar onze nieuwe woonplaats in de Kempen, toch zo’n 60 kilometer. De garage werd met jullie spullen ingericht.  Jullie kregen elk een nieuw mandje, maar lagen meestal samen in één daarvan. Jullie zaten ook geregeld in onze living, al bleef één zetel omwille van de allergie verboden terrein en kattenhaarvrij.  Ik moest kiezen tussen samen met jullie in de zetel en samen met mijn man in de andere zetel.  Niet praktisch, maar ik verdeelde mijn tijd. Jullie kregen een kattenluikje en een veel groter territorium.

Je paste je opnieuw aan aan de nieuwe omgeving. Ik zag je broer ook graag maar eerlijk, jij was altijd een beetje mijn favoriet.   Als je werd geaaid kon je daar, luid spinnend,  zo ontzettend van genieten.

Toen je plots verdween vond ik dat verschrikkelijk.  Ik heb je overal gezocht.  ’s Avonds in de buurt je naam geroepen, flyers verspreid. Ik zette je profiel op een website voor vermiste katten.  Hoopte dat iemand het kokertje aan je halsband zou opmerken en mijn telefoonnummer zou vinden.  Vervloekte mezelf voor het feit dat ik je niet had laten chippen (nu is dat verplicht, maar toen was het nog niet gebruikelijk).  Ik vroeg me af of je broer wist wat er met je was gebeurd.

Ik kreeg één keer bericht van iemand die je dacht te hebben gevonden.  Een paar kilometers van huis, een tijgerpoesje net als jij, met een rood halsbandje, net als dat van jou.  Ik ging zo snel mogelijk langs.  Je kan je niet voorstellen hoe teleurgesteld ik was toen ik het gevonden poesje zag.  Hij leek een beetje op je, maar je was het niet.

Ik dacht nog een tijdje af en toe dat ik je hoorde of zag, dat je misschien toch nog leefde en was teruggekomen.

Ik zag je helaas nooit meer.  Ik heb geen idee wat er met je is gebeurd.  Of je dood bent of nog leeft. Misschien kroop je wel in een aanhangwagen of vrachtwagen en kroop je er ver weg van hier weer uit. Ik neem aan dat je dood bent, maar zeker weet ik dat niet.  Ik hoop alleen, kleintje, dat je niet hebt afgezien.

Je broer is er ondertussen ook niet meer.  Hem mis ik ook, maar niet zo erg als ik jou soms nog mis.  Het was me een plezier je te hebben gekend, je zit voor eeuwig in mijn hart.

Advertenties

6 gedachtes over “Liefste Moby

  1. Wat mooi… ik ben ervan gepakt. Ik hoop met je mee dat hij ofwel een andere thuis heeft gevonden en daar rustig zijn oude dag slijt en dat hij anders dan toch niet heeft moeten afzien.

    Like

  2. Mooi geschreven…
    Een week of 2 geleden ontsnapte 1 van mijn 2 katten en ik vrees dat ik haar nooit meer ga terug zien maar blijf toch hopen dat ze nu “geniet” van de vrijheid.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s