As we speak #3

Mei was een drukke maand, met extra veel werk.  Het beviel me wel om weer een drukkere agenda te hebben, ik word er efficiënter van. Maar nu ben ik toch ook weer blij met wat meer rust en meer vrije tijd.

Gesnoeid: ongelooflijk hoe hard onze hagen de afgelopen weken gegroeid zijn.  Ik begon met de haag die het meest uit model was, en liet nog wat snoeiwerk over voor de volgende dagen/weken.  Eerst mijn spieren maar weer even laten herstellen en wachten op wat minder warm weer.

Gekocht: een nieuwe (tweedehands) auto.  Mijn man levert zijn bedrijfswagen binnenkort in en helemaal zonder eigen auto leven is voor ons momenteel toch nog wat te ambitieus.  De auto en ik maakten gisteren een geslaagd testritje en combineerden dit met boodschappen doen.  Dat kwam eigenlijk wel goed uit, aangezien ik na een voormiddag haag snoeien niet echt veel fut overhad om met de fiets naar de biowinkel te rijden.

Mezelf getrakteerd op een doosje veganistische chocolade zeevruchten.  Ik vind niet alle vegan chocolade lekker, maar deze zeker wel. Iets té lekker misschien..

vegan chocolade

Herbegonnen met lopen.  Dat lopen van mij is een beetje als de processie van Echternach (3 stappen naar voor, 2 achteruit).  Als ik een tijdje regelmatig ga lopen gaat de loopconditie wel wat vooruit, maar dan komt het er weer een paar weken niet van en moet ik weer opnieuw beginnen.  Af en toe lopen is nog altijd beter dan niets, denk ik dan maar.

Gegeten: aardbeien van eigen kweek.  Mijn moestuinplannen zijn dit jaar dan wel veel minder ambitieus dan vorig jaar, de aarbeiplantjes die er al staan leveren zonder dat ik daar naar moet omkijken wel nog vruchten af.  Zoveel zelfs dat ik moeite moet doen om te kunnen volgen met eten: een luxeprobleem :-).

Verbaasd.  Dat onze hond alles wat er van ver eetbaar uitziet probeert op te eten, dat zijn we gewend.  Dat hij tijdens een strandwandeling schelpjes eet verbaast ons al niet meer, maar dat hij nu ook kwallen probeert op te eten, dat had ik dan weer niet verwacht.

Gezien: 13 reasons why.  De serie zorgde voor wat ophef toen Netflix ze aankondigde. De reeks gaat over Hannah Baker, een tienermeisje dat zelfmoord pleegt.  Haar verhaal wordt verteld aan de hand van 13 cassettebandjes die ze net voor haar dood opnam, om na haar dood te laten beluisteren door de 13 mensen die een rol hebben gespeeld bij het nemen van haar drastische beslissing.  Er kwam vooral kritiek omdat vrij expliciet wordt omschreven hoe Hannah zich van het leven berooft.  De serie is aangrijpend en meeslepend, en moeilijk af te zetten.  De 13 afleveringen volgen het tempo waarop Clay, één van Hannahs klasgenoten, naar de bandjes luistert.  En hij doet dat wel erg traag.  Dat is uiteraard met opzet zo gedaan, maar ik zat hem geregeld aan te moedigen om eindelijk eens wat vaart te zetten achter dat beluisteren :-).  Vond ik het goed?  Goh ja, best wel.  Vind ik dat jullie allemaal absoluut moeten kijken?  Nee, dat nu ook weer niet.

Uitgenodigd als VIP bij de start van wielerwedstrijd de Heistse Pijl.  De renners rijden morgen van Turnhout naar Heist-op-den-Berg en ik vind het best wel een leuk toeval dat ik in mijn leven de omgekeerde beweging maakte (opgegroeid in Heist, in Turnhout gaan wonen (in de beide gevallen op een paar kilometers na)).  We zijn uitgenodigd voor een VIP-ontbijt in het stadhuis van Turnhout en om vanop het balkon van dat stadhuis naar de voorstelling van de renners en de start te kijken.  Ik ben benieuwd.

Advertenties

5 gedachtes over “As we speak #3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s