Greetontheway wordt ergensonderweg

Het was even stil hier.  Op zich is dat niet zo uitzonderlijk.  Maar deze keer werkte ik in stilte wel aan mijn blog.  Ik plande namelijk een verhuis.   Geen fysieke verhuis, maar een blogverhuis.

Ik leerde het afgelopen jaar voor de website van mijn bijberoep wordpress.org beter kennen en vervolgens was het nog maar een kleine stap om ook mijn persoonlijke blog over te zetten (van wordpress.com naar wordpress.org en naar een eigen domeinnaam).  Daarnaast was de verhuis ook een goede gelegenheid om van naam te veranderen.

Spectaculair anders zal de nieuwe blog niet zijn, al klinkt een eigen domeinnaam toch alsof mijn blog een klein beetje volwassener wordt.  Stiekem hoop ik dat ik plots veel meer ga schrijven en dat mijn blog ineens veel mooier en beter zal worden :-).  Maar als ik realistisch ben denk ik niet dat er veel zal veranderen.  Mijn blog blijft gewoon mijn blog en we zien wel welke richting die uit gaat.  Het enige wat een beetje verandert is dat de nieuwe blog net iets meer een reisblog wordt, met reisverhalen en -tips die gemakkelijker terug te vinden zijn.

Ik ben mijn nieuwe stekje nog volop aan het inrichten, maar vind het er ondertussen gezellig genoeg om jullie uit te nodigen voor een bezoekje.  Bij deze neem ik dus afscheid van greetontheway.wordpress.com en verwelkom ergensonderweg.eu in mijn leven.  Ik heb geprobeerd zowel de wordpress-volgers als de volgers via bloglovin’ over te zetten naar de nieuwe blog.  Ik weet niet helemaal zeker of dat is gelukt.  Laat het me zeker weten als blijkt dat dat niet het geval is.

Tot gauw op ergensonderweg.eu!

Greet

Advertenties

Boeken weggeefactie

Ik begon een tijdje geleden aan een opruimactie.  Deze keer kwamen de dozen met boeken aan bod.

Ik ben iemand die eigenlijk nooit een (fictie)boek herleest.  Ik probeer het wel eens, maar het werkt niet voor mij.  Een boek dat ik jaren geleden geweldig vond nog eens opnieuw lezen: dat klinkt aanlokkelijk, maar de keren dat ik het heb geprobeerd ben ik nooit ver geraakt.

Daarnaast is het zo dat ik eigenlijk al jaren geen boeken meer koop.  Ik ontleen ze uit de bibliotheek of koop er uitzonderlijk eentje voor op mijn e-reader.  En ik kreeg er ook wel eens eentje cadeau.

Bovendien hebben wij momenteel geen echte boekenkast.  Niet dat we er geen wilden, maar we leken jaren geleden maar niet te kunnen besluiten waar die dan moest komen en hoe die er moest gaan uitzien, en ondertussen is het er eigenlijk nooit van gekomen. De non-fictieboeken die we geregeld gebruiken hebben wel een plaatsje gekregen, de andere boeken belandden op zolder.

Er zijn een aantal boeken die ik al een tijdje van woonplaats naar woonplaats met mij meezeul (zo ontdekte ik er o.a. nog twee die ik ooit op school moest lezen). Na mijn laatste verhuis zijn ze in een doos beland en daar eigenlijk niet meer uit gekomen.  Ik haalde de dozen van onze zolder en vroeg me af welke boeken ik nu eigenlijk écht nog wilde houden.  Dat bleken er niet veel te zijn.  Ik liet mijn man vervolgens eens kijken of hij er nog iets van wilde en zette de rest klaar in de garage om naar de kringloopwinkel te brengen, zodat ze aan een nieuw leven kunnen beginnen.

Maar voor ik dat doe wil ik ze toch nog even aan jullie voorstellen.  Wie weet zitten er wel boeken bij waarmee ik iemand van jullie een plezier kan doen.  Sommige zijn nog in goede staat, andere zien er iets afgeleefder uit.

Volgende boeken zijn  op zoek naar een nieuwe eigenaar:

(EN staat voor Engelstalige boeken, de rest is in het Nederlands):

  • Disgrace – JM Coetzee (EN)
  • Smilla’s gevoel voor sneeuw – P Hoeg
  • Generatie X – D Coupland
  • Groot verzenboek – Jozef Deleu
  • Kowloon Tong – P Theroux (EN)
  • The Da Vinci code – D Brown (EN)
  • Gulliver’s travels – J Swift (EN)
  • Digital fortress – D Brown (EN)
  • The importance of being earnest and other plays – O Wilde (EN)
  • Muskietenkust – P Theroux
  • Anna Karenina – Tolstoy (EN)
  • Misdaad en straf – Dostojewski
  • Het gevaar – J Vandeloo
  • Rat Scabies and the holy grail – C Dawes (EN)
  • Dr Jekyll and Mr Hyde – Stevenson (EN)
  • De vliegeraar – K Hosseini
  • Mannen die vrouwen haten – Stieg Larsson
  • Het vrouweneiland – I Frimansson (deze won ik ooit via de blog van Hilde.  Hilde, als je hem graag terughebt, laat het me dan zeker weten, anders ga ik hem een nieuw leven schenken)
  •  The elephant suite – P Theroux (EN)
  • De alchemist – Coelho

En er zitten ook nog een paar non-fictie-boeken bij:

  • The death of Yugoslavia – L Silber & A Little (EN)
  • Sex, scotch and scholarship – Khushwant Singh (EN)
  • Dieren eten – Jonathan Safran Foer
  • Dierenbevrijding – Peter Singer
  • De baard van Fidel – Jo Van Damme

Als er één of meerdere boeken bij zijn die jullie interesseren, laat het me dan zeker weten (in de commentaar of via een berichtje naar greetontheway@gmail.com).  Dan leg ik ze opzij.  Hoe ze bij jou geraken, dat moeten we dan maar even bekijken.  Wacht niet te lang met reageren, wat overblijft verhuist binnenkort naar de kringloopwinkel (ik laat ze nog minstens een week staan).

As we speak #3

Mei was een drukke maand, met extra veel werk.  Het beviel me wel om weer een drukkere agenda te hebben, ik word er efficiënter van. Maar nu ben ik toch ook weer blij met wat meer rust en meer vrije tijd.

Gesnoeid: ongelooflijk hoe hard onze hagen de afgelopen weken gegroeid zijn.  Ik begon met de haag die het meest uit model was, en liet nog wat snoeiwerk over voor de volgende dagen/weken.  Eerst mijn spieren maar weer even laten herstellen en wachten op wat minder warm weer.

Gekocht: een nieuwe (tweedehands) auto.  Mijn man levert zijn bedrijfswagen binnenkort in en helemaal zonder eigen auto leven is voor ons momenteel toch nog wat te ambitieus.  De auto en ik maakten gisteren een geslaagd testritje en combineerden dit met boodschappen doen.  Dat kwam eigenlijk wel goed uit, aangezien ik na een voormiddag haag snoeien niet echt veel fut overhad om met de fiets naar de biowinkel te rijden.

Mezelf getrakteerd op een doosje veganistische chocolade zeevruchten.  Ik vind niet alle vegan chocolade lekker, maar deze zeker wel. Iets té lekker misschien..

vegan chocolade

Herbegonnen met lopen.  Dat lopen van mij is een beetje als de processie van Echternach (3 stappen naar voor, 2 achteruit).  Als ik een tijdje regelmatig ga lopen gaat de loopconditie wel wat vooruit, maar dan komt het er weer een paar weken niet van en moet ik weer opnieuw beginnen.  Af en toe lopen is nog altijd beter dan niets, denk ik dan maar.

Gegeten: aardbeien van eigen kweek.  Mijn moestuinplannen zijn dit jaar dan wel veel minder ambitieus dan vorig jaar, de aarbeiplantjes die er al staan leveren zonder dat ik daar naar moet omkijken wel nog vruchten af.  Zoveel zelfs dat ik moeite moet doen om te kunnen volgen met eten: een luxeprobleem :-).

Verbaasd.  Dat onze hond alles wat er van ver eetbaar uitziet probeert op te eten, dat zijn we gewend.  Dat hij tijdens een strandwandeling schelpjes eet verbaast ons al niet meer, maar dat hij nu ook kwallen probeert op te eten, dat had ik dan weer niet verwacht.

Gezien: 13 reasons why.  De serie zorgde voor wat ophef toen Netflix ze aankondigde. De reeks gaat over Hannah Baker, een tienermeisje dat zelfmoord pleegt.  Haar verhaal wordt verteld aan de hand van 13 cassettebandjes die ze net voor haar dood opnam, om na haar dood te laten beluisteren door de 13 mensen die een rol hebben gespeeld bij het nemen van haar drastische beslissing.  Er kwam vooral kritiek omdat vrij expliciet wordt omschreven hoe Hannah zich van het leven berooft.  De serie is aangrijpend en meeslepend, en moeilijk af te zetten.  De 13 afleveringen volgen het tempo waarop Clay, één van Hannahs klasgenoten, naar de bandjes luistert.  En hij doet dat wel erg traag.  Dat is uiteraard met opzet zo gedaan, maar ik zat hem geregeld aan te moedigen om eindelijk eens wat vaart te zetten achter dat beluisteren :-).  Vond ik het goed?  Goh ja, best wel.  Vind ik dat jullie allemaal absoluut moeten kijken?  Nee, dat nu ook weer niet.

Uitgenodigd als VIP bij de start van wielerwedstrijd de Heistse Pijl.  De renners rijden morgen van Turnhout naar Heist-op-den-Berg en ik vind het best wel een leuk toeval dat ik in mijn leven de omgekeerde beweging maakte (opgegroeid in Heist, in Turnhout gaan wonen (in de beide gevallen op een paar kilometers na)).  We zijn uitgenodigd voor een VIP-ontbijt in het stadhuis van Turnhout en om vanop het balkon van dat stadhuis naar de voorstelling van de renners en de start te kijken.  Ik ben benieuwd.

Met de paradontitis naar de paradontoloog

Onlangs was het weer zover: tijd voor mijn zoveelste controlebezoek aan de paradontoloog.

Een paar jaar geleden was ik voor controle op bezoek bij mijn tandarts.  Terwijl ik wat ongemakkelijk en niet bepaald op mijn gemak in de tandartsstoel zat, bekeek zij aandachtig de net gemaakte foto’s van mijn mond.  Ze vond geen gaatjes (hoera!) maar zag wel iets anders wat ze verontrustend vond.  Paradontitis.

Tot dan toe had ik geen idee wat dit was.  In tegenstelling tot mijn vroegere tandarts, bij wie de ernst van de problemen in mijn mond vooral kon worden afgeleid uit hoe diep hij zuchtte en hoe hard hij met zijn hoofd schudde is mijn huidige tandarts zeer communicatief.  Een kwartier later had de wondere wereld van het tandvlees en de paradontitis dan ook geen geheimen meer voor mij.  Ik kreeg zelfs een animatiefilmpje te zien waarin bacteriën de hoofdrol speelden, een filmpje dat voor een net iets jonger doelpubliek leek gemaakt te zijn, maar toch, ik begreep wat er aan de hand was en liet mij gewillig doorverwijzen naar een specialist ter zake: de paradontoloog.

Wat is paradontitis?

Paradontitis ontstaat door een voortdurende ontsteking van het tandvlees, veroorzaakt door de bacteriën die zich in tandplak bevinden. De onttsteking zal zich na verloop van tijd uitbreiden, van het tandvlees naar het kaakbot rond de tanden.  De ontsteking zorgt voor langzame afbraak van dit bot. Hierdoor komt het tandvlees los van de tanden waardoor er ruimte ontstaat tussen tand en tandvlees, waar nieuwe tandplak zich op zijn beurt vastzet.  De ontsteking verplaatst zich zo steeds verder in de diepte.  Deze voortschrijdende ontsteking met afbraak van kaakbot heet paradontitis (bron: http://www.tandarts.be/patienteninfo/aandoeningen/parodontitis).

Ik had paradontitis in een beginnende vorm en dus moest er actie worden ondernomen om dit proces stop te zetten.  Indien niet verzorgd kan paradontitis immers lijden tot losstaande (en zelfs uitvallende) tanden. De afbraak van kaakbot is onomkeerbaar.

Naar de paradontoloog

Ik trok dus naar de paradontoloog.  Daar wachtte tijdens vier afspraken (één per kwadrant in mijn mond) een grondige schoonmaakbeurt van mijn mond, met de nadruk op de ruimte onder mijn tandvlees waar de ontsteking zat.  Deze grondige reiniging gebeurde onder plaatselijke verdoving.  En verder werd mij het belang en de werking uitgelegd van de interdentale borstel (om de ruimte tussen de tanden te reinigen) en de monoborstel (hulpmiddel voor het poetsen van de achterkant van de kiezen).

Sinds deze eerste grondige reiniging ga ik regelmatig op controle.  De ruimte tussen mijn tanden en tandvlees wordt regelmatig nagemeten.  Er wordt gecontroleerd of ik wel op de juiste manier poets (mond spoelen met een rode kleurstof die blijft zitten waar er tandplak zit).  En er wordt gereinigd.  Hoe meer tandsteen, hoe pijnlijker dat is.

Sinds die tijd werd het gezond houden van mijn tandvlees een topprioriteit.  Want als ik al niet hield van een bezoek aan de tandarts, dan kijk ik nog minder uit naar een bezoek aan de paradontoloog.  En hoe beter de staat van mijn tandvlees, hoe minder vaak ik moet teruggaan en hoe minder pijnlijk de behandeling.  En hoe beter voor mijn financiën, want goedkoop is zo’n behandeling niet.

Dus zijn de elektrische tandenborstel, de interdentale borsteltjes en de monoborstel mijn vaste gereedschap geworden en wordt er tussendoor al eens met fluor gespoeld.

Vergeleken bij de eerste keren was mijn laatste afspraak een wandeling in het park, en dat geldt ook voor de twee afspraken daarvoor.  Toevallig – of warschijnlijk niet zo toevallig – valt dat ongeveer samen met de periode waarin ik minder suiker ging eten.  Qua extra motivatie om mijn suikerarme dieet te blijven volhouden kan dat tellen.

Trots op mijn eigen familienaam

Ik ben ondertussen meer dan vijf jaar getrouwd, en hoop met mijn man samen oud te worden.  Ik gebruik ook na ons huwelijk gewoon mijn eigen familienaam, niet die van hem (al zou die wel mooi allitereren met mijn voornaam).  Uiteraard, zou ik daar bijna aan toevoegen.  Ik heb nooit iets anders overwogen.   Toch is het niet altijd en overal evident.

Onlangs merkte ik het nog eens op Facebook.  Een post die op mijn tijdslijn verschijnt van iemand wiens naam ik niet direct herken.  Het blijkt te gaan om een Duitse ex-collega die onlangs trouwde en haar naam veranderde in die van haar kersverse echtgenoot.  En het is niet de eerste keer dat het me opvalt.  Bij Duitse vriendinnen, bij Nederlandse, bij Amerikaanse, .. Erg vreemd vind ik dat zelf.  Dat je je eigen naam, die je al je hele leven draagt, zomaar verandert in die van je partner.  Het lijkt in mijn ogen iets voor culturen waar het nog niet zo best gesteld is met de rechten van de vrouw, maar toch zie ik het gebeuren bij zelfstandige, intelligente, jonge, geëmancipeerde vrouwen.

Ik weet niet of ze er bewust voor kiezen, omdat ze nu samen met hun man als gezin, als éénheid, door het leven willen gaan en vinden dat ze dat dan onder zijn naam moeten doen, of dat ze het gewoon uit traditie doen en er verder niet veel bij nadenken.

Voor mij lijkt het bijna een verloochening van je eigen identiteit.  Alsof ze door hun huwelijk zelf als individu ophouden te bestaan.  Ze worden gemakkelijker te linken aan hun man en later aan hun eventuele kinderen, maar veel minder gemakkelijk aan hun eigen familie, aan ouders, broers, zussen…  En hoe lastig wordt het om oude vrienden/ collega’s/ klasgenoten terug te vinden als ze ondertussen van naam zijn veranderd?

Uiteraard is mijn mening hierover gekleurd door de maatschappij waarin ik ben opgegroeid (mijn moeder gebruikte vroeger ook gewoon haar eigen naam) en door mijn eigen opvattingen en waarden.  De vrouwen in kwestie zien er misschien wel totaal geen probleem in en zouden wellicht schrikken van mijn interpretatie.

Dat kinderen de naam van hun vader dragen is iets dat in mijn ogen dan weer wel veel evidenter lijkt.  Al ben ik blij dat ook dat niet meer vanzelfsprekend is en dat er in België ondertussen kan gekozen worden: familienaam van de vader, familienaam van de moeder of beide familienamen (in een volgorde naar keuze).  Al vermoed ik dat de meeste koppels toch gewoon zullen blijven kiezen voor de naam van de vader van het kind, zoals het hier traditie is.  Zelf heb ik altijd wel sympathie gehad voor het Spaanse systeem, waarbij steeds dubbele familienamen worden gebruikt, eerst die van de vader, dan die van de moeder.  Of het Portugese model, met eerst de familienaam van de moeder en dan die van de vader.  Al houden die keuzemogelijkheden natuurlijk ook wel in dat je als geëmancipeerd koppel met een kinderwens niet alleen meer moet nadenken en overeenkomen over de keuze van de voornaam van je kind, maar ook nog eens over de familienaam.  Extra keuzestress dus voor jonge ouders.

Waarom ik het niet altijd zo erg vind als een afspraak wordt geannuleerd

Als zelfstandige houd ik er uiteraard van dat gemaakte afspraken zoveel mogelijk worden nageleefd. Uiteraard zijn er omstandigheden waarin dat niet kan, maar me voorbereiden op een afspraak en dan zitten wachten op iemand die niet komt opdagen kan vervelend zijn.
Maar sommige van mijn klanten hebben wel een héle goede reden om op het laatste moment nog te annuleren.

lees meer…

As we speak #2

Na de blogchallenge van vorige maand is het hier weer stiller geworden.  Er staan nog een paar uitzonderlijk drukke weken voor de deur, dus erg veel tijd om te bloggen zal er niet direct zijn.  Maar ik maak graag even tijd voor een ‘As we speak’ zodat jullie weer een beetje kunnen volgen.

Realistisch: vorig jaar maakte ik van een stukje gazon moestuin.  Dit jaar maakte ik van dat stukje moestuin opnieuw gazon.  Hoe enthousiast ik ook mag zijn over het idee van zelf groenten kweken en hoe fijn ik het ook mag vinden om plantjes te zien groeien, ik had er geen zin in.  Er blijft nog een mini-moestuintje over, maar meer dan kruiden en een paar gemakkelijke groenten gaan er hier dit jaar niet worden gekweekt.

Gezien: wij keken naar Trapped, een misdaadserie over een ingesneeuwd Ijslands havenstadje, die op Canvas werd uitgezonden.  Nadat de Deense en Zweedse series mijn hart al veroverden blijken ze er ook in Ijsland talent voor te hebben.

Gelezen: ik heb wat fictieboeken betreft last van een stevige leesdip.  Ik begon in drie verschillende boeken en strandde telkens al snel.  Niet omdat ik ze niet goed vond, maar het lukt even niet.

Druk doordat ik een tijdelijke voltijdse job buitenshuis aannam en dit nu combineer met mijn bijberoep thuis.  Er blijft weinig vrije tijd over, maar het is maar voor enkele weken, dus dat zal wel meevallen.  En het zorgt ervoor dat ik mijn tijd weer wat efficiënter gebruik.

Slechte timing: ik bedacht me onlangs nog dat ik al lang niet meer ziek was geweest, zelfs geen verkoudheid.  En toen kwam mijn eerste werkdag op de nieuwe job eraan, en liet mijn lichaam het afweten. Ik vervang iemand die afwezig is wegens ziekte en moest zelf op dag één al afzeggen wegens ziekte.  Niets ergs, niets dat twee dagen rust niet konden oplossen, maar wel frustrerend.